Siadając do tego filmu, czułem zobowiązany się bać. Myślałem: nie może być tak, że oglądając najstraszniejszy horror roku, nie dostanę gęsiej skórki i nie podskoczę ze strachu. Nieczęsto robi się straszny horror, są one rzadsze od śmiesznych komedii. Dlatego trzeba je kochać. Miałem mocne postanowienie panicznego reagowania.

Po dramatycznym wstępie, wiadomo że film mnie nie zachwycił, nie przestraszył, nie złapał za jaja i nie szarpnął. Wygląda trochę jak „Blair Witch Project”, dla ludzi, którym nie chce się wychodzić do lasu, bo tam zimno i nie ma neta.

Zastanawia mnie skąd się wziął ten niebywały sukces kasowy „Paranormal Activity”. Faktycznie, budżet na zrobienie tego filmu był niski, zaledwie kilkanaście tysięcy dolarów. Mogło się pojawić myślenie magiczne: „skoro nie wydali na to milionów dolarów, to nie jest napakowany efektami specjalnymi gniot. Ci ludzie mieli Pomysł, Myśl Przewodnią, Talent”.

No, niespecjalnie mieli. Demon trzaska drzwiami jak pojebany, główny bohater wyzywa go do pojedynku na gołe klaty, a główna bohaterka chce żeby się wszystko samo naprawiło. Podtytuł tego filmu powinien brzmieć: „w oczekiwaniu na napięcie”. A tego brakuje.

Choćby dlatego, że nie sposób polubić bohaterów i przejąć się ich losami. Ona, coś prześladowana przez nadnaturalną pokrakę od ósmego roku życia. On, racjonalista, na początku nie traktuje tego poważnie. Potem zresztą też niespecjalnie. Oboje są nudni, przez cały film nie powiedzieli i nie zrobili niczego ciekawego. Sympatię zdołał sobie tylko zaskarbić szarlatan od duchów, który zaczął od mówienia tego, że może to stare rury, albo że podłoga czasami dziwnie skrzypi i to niekoniecznie muszą być duchy. Ale jak zaczął gadać o duchach i demonach, to sympatię utracił.

Okołofilmowo, szeroko przytaczana jest anegdota o Stevenie Spielbergu. Zatrzasnęły się u niego drzwi w sypialni po tym jak obejrzał „przeglądówkę” z horrorem. Bardzo go to przeraziło. U mnie niestety nic nie trzasnęło, nie zamknęło się, nie za bardzo szurnęło nawet. Może tylko u wielkich artystów tak jest.

Najbardziej paranormalne jest to, że taki wtórny film zarobił całe wory piniendzy i chodzi w glorii filmu ciekawego i oryginalnego. A przecież nie jest. Nawet sposób na promocję jest zerżnięty. Prawdziwe wydarzenia miało rejestrować „Blair Witch Project” i tak było reklamowane. Ujęcia przestraszonej widowni widzieliśmy ostatnio w trailerze „Rec”. Nuda.