Okazuje się, że nawet ulubionej drużynie kibicuję inaczej niż prawicowcy. Wojciech Wencel we wpisie na blogu przyznaje, że od 30 lat kibicuje Arce Gdynia, chociaż nie lubi piłki nożnej.

uświadomiłem sobie, że prawdziwych kibiców łączy niechęć do piłki nożnej. Brzmi to paradoksalnie, ale tak właśnie jest. Wielkie widowiska piłkarskie, którymi każą nam się zachwycać media, prawie wcale nas nie interesują. Mamy gdzieś dryblingi Messiego, Euro 2012 i ogólnie „piękno futbolu”. Piłka nożna jako taka nas nudzi. (…) gdyby nie miłość do klubowych barw, nie widzielibyśmy w sporcie nic ciekawego.

źródłe

Wencel nie potrzebuje piłki, żeby być kibicem. On potrzebuje grupy wsparcia, drużyny bez piłkarzy, Kościoła bez boga. Wszystko, co czyni piłkę piękną, jest mu obce. Możliwe, że powodem jest kibicowanie Arce. Oglądając przez 30 lat taką drużynę, trudno dalej lubić sport. Dodał więc do tego patriotyzm, poczucie wspólnoty z kresowiakami, którym zabrano domy, bo jego drużynie zabrano stadion, a awans Arki przy okazji afery korupcyjnej przypomina mu o powstaniu III Rzeczpospolitej przy Okrągłym Stole. Kiedy twoja drużyna jest chujowa, musisz myśleć o wielu rzeczach, które odwrócą twoją uwagę od przemożnej chęci wyrwania sobie oczu.

Dla mnie to straszne, że można dodać do prostego sportu tyle pojebaństwa. Kibicowanie to nie patriotyzm, tylko krzyczenie, przeklinanie, wściekanie się, poczucie wspólnoty z milionerami, którzy nie wiedzą, że istniejesz i nie bardzo ich obchodzisz, a także – jak to ładnie ujął mój kolega -  odczuwanie dumy, kiedy w pojebanym sporcie, który uważasz za wspaniały, wygrywa banda pojebów, którzy najchętniej zarabialiby po kilka razy więcej i ruchali dziwki.