Najgłupsze pytanie jakie słyszałem na rozmowie kwalifikacyjnej, to te, gdy pytali mnie, gdzie widzę siebie za 5 lat.

5 lat to kupa czasu. Zazwyczaj nie wiem co się będzie ze mną działo za miesiąc, a co dopiero za pięć lat. Pięć lat w świecie pełnym chaosu i przemocy. Na rany boskie, co ja mogę widzieć? Nie miałem pojęcia pięć lat temu co ze mną będzie za pięć lat, skąd mam wiedzieć teraz, co będzie ze mną za pięć lat? Mogę przecież zostać zmieciony atomowym podmuchem, zmieciony z tego padołu przez samochód albo tramwaj, dostać raka, dostać w łeb ze skutkiem śmiertelnym. Mogę wylądować w więzieniu albo z kredytem na mieszkanie. Świat stoi przede mną otworem i jest to dupa.

Kolega doradzał, żeby odpowiedzieć zgodnie z prawdą. Powiedzieć, że za pięć lat przy obecnym stylu życia będę w grobie. Powiedzieć to głosem smutnym i żałosnym, żeby wziąć na litość, czy pewnym siebie, żeby uznali mnie za człowieka, który wie czego chce? Ale boję się, że nie będą chcieli inwestować w pracownika, który ma taki termin przydatności. To firma decyduje kiedy należy cię zredukować, nie może to być twoja samodzielna decyzja. Tracę suwerenność szybciej niż Polska.

Tyle odpowiedzi. Jak zareagowałby rekruter gdybym odparł, że nie wiem co będzie za pięć lat, bo jeśli nie dostanę tej pracy, to za godzinę podetnę sobie żyły w wannie pełnej gorącej wody słuchając „Jeszcze na wolności”? Jaką minę by miał rekruter? Czy takie pytanie zwiększa szanse na zatrudnienie, czy drastycznie obniża? A może jest obojętna jak Wszechświat, bo posadę zaklepaną ma znajomy, a spotkania są dla picu? Kto wie. Boję się tylko, że wyszedłbym na desperata, ale z drugiej strony może uznaliby, że mi zależy.

Gdybym powiedział, że w fotelu prezesa, czy oznaczałoby to, że jestem ambitny i zmotywowany, czy raczej że jestem mitomanem i maniakiem? Przed taką odpowiedzią powstrzymuje mnie lęk, że zostanę wyśmiany, bo lubię śmiać się z siebie, ale mam ochotę zajebać każdego, kto śmieje się ze mnie.

Najbardziej chciałbym powiedzieć, że za pięć lat widzę się w Ameryce Południowej, gdzie piję mescal i wciągam koks spomiędzy piersi dziwek za pieniądze, które ukradłem firmie. Ale to niemożliwe, nie mam know-how żeby coś takiego zrobić, a ludzie którzy wiedzą nie chcą mi powiedzieć jak. Zresztą, kto zatrudniłby złodzieja, ja na pewno nie.